การบวชที่แท้จริง อยู่ที่การบวชใจ คือ หลบหลีกจากการเกิดกิเลสและทุกข์ การบวชทางกายภายนอกเป็นเพียงการให้สะดวกง่ายขึ้นแก่การบวชใจ
                                      พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ)

                   คำว่า "บวช" นี้ เราเอามาใช้ในภาษาไทย มาจากคำว่า ปะวะชะ ในภาษาบาลี แปลว่า งดเว้น ผู้ที่เป็นนักบวชก็คือ ผู้งดเว้น จากสิ่งที่เป็นข้าศึกแก่ความสงบของจิตใจ เรียกว่า ประพฤติพรหมจรรย์
                 พรหมจรรย์นั้น หมายถึง ความบริสุทธิ์ของจิตใจ สิ่งใดที่เป็นข้าศึกแก่ความบริสุทธิ์ สิ่งนั้นเป็นของขัดต่อพรหมจรรย์ เป็นเรื่องที่ไม่ควรจะคิดนึกกระทำ เพราะว่ากระทำแล้ว ทำให้พรหมจรรย์ของของเราเศร้าหมอง ไม่เกิดประโยชน์เท่าที่เราต้องการ
                                      พระพรหมมังคลาจารย์ (ปัญญานันทภิกขุ)

                  การบวช คือ การฝึกหัดพัฒนาตน ให้รู้จักคำว่า ลด ละ เลิก รู้เท่าทันอารมณ์ที่มากระทบ ละวางได้ จิตเป็นสงบเย็นเป็นสุขด้วยสติปัญญา
                                     พระครูสีลวัฒนาภิรม (สง่า สุภโร)